HOERA

geschreven op 25 juli 2010 - 21:23 uur

Als uitzondering deze week even geen gezeur en gezeik, maar (voor één keer) een positief stukje. Het satirische weblog boosopdelucht.nl bestaat deze week namelijk precies 1 jaar. Toen ik eind juli 2009 het idee kreeg een weblog te beginnen als spuiklep voor mijn kleine en grote ergernissen, had ik niet gedacht dat ik, inmiddels 48 blogs later, nog steeds inspiratie zou hebben voor nieuwe verhalen. Daarnaast baart oefening kunst en gaat het schrijven me steeds beter af.

Terugkijkend in mijn archief heeft mijn gezanik echter niet veel uitgehaald: zo zijn Carlo en Irene nog steeds veelvuldig op de buis, laten asociale mensen in mijn omgeving me nog dagelijks versteld staan, wordt mijn kleine dochtertje alleen maar eigenwijzer, blijft Anybody een populaire Viva-rubriek, neemt de sportgekte op de teevee hand over hand toe, kom ik op iedere staathoek Bennies tegen, is het nieuwe teeveeseizoen meer dan ooit gevuld met quasi-vernieuwende kookprogramma’s en lopen de varkenspootjes nog steeds in groten getale rond. In het archief kun je ze allemaal nog eens nalezen. Dat is meteen ook goed voor mijn pageviews!

In ieder geval een gemeend dankjewel aan jullie als lezers en dank voor jullie leuke reacties op mijn schrijfsels. Zonder lezerspubliek is de lol er immers snel van af. Ik hoop dat ik jullie ook het komende jaar kan entertainen met nieuwe, satirische en quasi scherp-kritische ergernissen.

Edwin

Tot slot nog even voor de leuk:

HETE COUTURE

geschreven op 8 juli 2010 - 10:06 uur

Eindelijk is het zomer; en gelijk is het dan ook ontiegelijk zomer. Het klimaat in ons land kent geen gulden middenweg; zo is het maandenlang koud en nat, en plotseling, van de een op de andere dag, vallen de mussen van het pannendak met als onontkoombaar resultaat: tropisch warme middagen en zwoele, kleverige nachten. Mooie bijkomstigheid van deze Zuid-Europese temperaturen is de verschijning van de jonge to-hot-to-handle-typetjes met roodgelakte teennageltjes in schattige zomerslippertjes, ragfijne spaghettibandjes, strapless jurkjes, fleurige, korte rokjes en mooie, volle lippen, slurpend aan een flesje Bar-le-Duc-bronwater voor de nodige dorstlessende verkoeling. Mij kan dit uiterst aangename vertoon niet lang genoeg duren. Lang leve de opwarming van de aarde! 

Mijn winterdepressie ligt inmiddels in een ver verleden, maar heeft zo langzamerhand wel plaats gemaakt voor een, misschien nog wel grotere, zomerdeceptie. Vanaf een bepaalde leeftijd namelijk, bereikt de sexy, zomerse haute couture een onmiskenbaar dieptepunt, gekenmerkt door wansmaak in kledingstijl in combinatie met onesthetisch, lijfelijk voorkomen. Je kunt wellicht beter spreken van een gênante, hete couture: foute zomerkleding die het lillende vlees, de zweterige hangborsten, overmatige lichaamsbeharing en de met spataders getekende benen met een hoog steunkousgehalte niet weten te verhullen.  

’s Morgensvroeg hebben velen bijvoorbeeld al problemen met hun lokale waterhuishouding waardoor grote zweetplekken prijken onder menig oksel. De geurontwikkeling rondom deze transpiratieterroristen is aan het begin van de dag al niet te harden; laat staan bij de late zonsondergang. Anderen denken deze natuurlijke uitwaseming te verkomen door het dragen van ordinaire hemdjes zonder mouw. Dit ongeciviliseerd bovenstuk legt zaken bloot die ik van mijn medemens absoluut niet wil zien. Dachten we dat de eikenprocessierups zich alleen met genoegen nestelt op de stam van een dikke eikenboom? Het lijkt wel of deze harige Thaumetopoea Processionea een aantrekkelijker onderkomen heeft gevonden onder menig zweterige mannen- en vrouwenarm. Het bestaat echt nog: de bruin uitgeslagen oksels waarbij van voren en achter de centimeterslange, kroezige beharing zijn weg weet te vinden richting buitenlucht, geaccentueerd door onooglijke tatoeages van prikkeldraad, (ex-)geliefden of de nummers van het favoriete gerecht van het plaatselijke Chinese restaurant. En wat te denken van het bekende Piet-Paulusma-campingjacquet waarbij alleen nog de bekende poeprol onder de arm ontbreekt: knokige, behaarde melkflessen in een veel te korte out-of-bed-boxershort met Copacobana-motief, strakke wielrennersbroek inclusief aardappel of een foute kniebroek met een smoezelig, oversized t-shirt met verwassen print waarmee ik mijn auto nog geen shampoobeurt zou durven geven. Ook menig vrouwenbeen, in de wintermaanden veilig verpakt in 60 denier, laat tijdens deze hitte maar al te vaak een vergeten schapenvachtje of niets verhullende striae-eilanden zien. 

Zijn de jonge meisjesvoetjes om te strelen; de blote hoeven van de oudere generatie zijn daarentegen een voorbeeld van walging en onpasselijkheid. Ik heb sowieso al een afkeer van voeten in het algemeen, maar door de open zomerpumps wordt ik tijdens de ‘32 graden in de schaduw’ ongewild geconfronteerd met mijn grootste nachtmerrie. Een cocktail van grijs-gele kalknagels, likdoorns, blaren (al dan niet doorgeprikt), eeltpitten, hamertenen, diepe hielkloven, wratten, schimmels, zwemmersexcemen, ingegroeide teennagels, diverse soorten Hüttenkäse tussen behaarde tenen en andere ondefinieerbare voetknobbels (wel of niet verborgen onder een onsmakelijke pleister) wordt goed zichtbaar in de goedkope flipflops, met Disney-pins bezette Crocs, orthopedische steunsandalen of Romeinse saharastappers, die door de strak gerijgde veters van een vlezige kuit een buitengewoon gevulde rollade maken. Onze gesluierde medelander heeft daarentegen klaarblijkelijk geen enkele moeite met de aanhoudende warmte. Goed verpakt in zwarte boerka, moet de minuscule flora en fauna haastwel vrijspel hebben en zich in deze bacteriële kweekvijver tot ongekende aantallen kunnen voortplanten. 

Kortom, de eerste hittegolf van het jaar ligt achter ons en, tezamen met de laatste oranjestuiptrekkingen, zal het kwik komende dagen beslist weer tot boven de dertig graden stijgen. Wanneer we de weersvoorspellingen mogen geloven, komt er nog heel wat broeierigheid aan. Het bewustwordingsproces verloopt zo traag als een slak met verlammingsverschijnselen, maar we hebben blijkbaar toch nog iets opgestoken van de vele commerciële mode- en beatyprogramma’s op teevee. Het afschuwelijk vulgaire nethemdje en de afgeknipte spijkerbroek behoren gelukkig tot het verleden en de blauwe Scapino-badslippers met witte tennissokken zie je ook steeds minder. Echter, behaalde resultaten uit het verleden bieden absoluut geen garantie voor de toekomst.

VOETBALVANDAALTJE

geschreven op 23 juni 2010 - 07:36 uur

Tijdens de wedstrijd Nederland – Japan, in de 53ste minuut, net na het doelpunt van Sneijder, werd het, na een flinke klap, stil in het achterste gedeelte van onze woonkamer. Enkele seconden geleden rommelde ons dochtertje nog met van alles en nog wat tijdens de draak van een wedstrijd tegen de sushiverslindende spleetoogjes. Zelfs het vuvuzelalawaai op de tribune van het Durban Stadium werd door ons druktemakertje probleemloos overstemd. Haar rumoer kon door de NOS jammer genoeg niet worden weggedraaid, waardoor de wedstrijd – zeker met mijn minimale kennis van de voetbalspelregels – nog moeilijker was te volgen. Ondanks mijn afgrijzen voor alles wat met sport te maken heeft, volg ik het Nederlands elftal, sinds de 2-0 overwinning op Legoland, op de voet. Het zal mij niet gebeuren dat ik deze dagen niet kan meepraten over de tussenstanden in poule E, de voorspoedig herstelde hamstring van Robben of de vraag of Eljero Elia in de eerstvolgende basisopstelling moet spelen. 

Meestal hoor ik van afstand met gemak welk speeltuig of woonaccessoire er momenteel door de kamer wordt gelanceerd. (Zolang je iets hoort, ben je in ieder geval verzekerd van enig teken van leven.) Na deze plotse stilte leert verder onderzoek mij dat ons dochtertje de vloerlamp van pakweg 450 euro met een mooie rechtse pass heeft omgekegeld waarbij de lampenkap via de muur, de bloempot en de spitse hoek van het bijzettafeltje met een flinke smak op de grond is gestuiterd, nog even doorrolt en tegen de deurpost tot stilstand is gekomen. Onze dreumes vond de wedstrijd blijkbaar minder spannend dan mamma en pappa en vroeg, zoals een goed voetbalvandaal betaamt, op een baldadige manier voor een beetje aandacht. Dat is haar op deze manier inderdaad meer dan gelukt. Zelf zit ze, zich van geen kwaad bewust, naast de plaats delict en kijkt me aan met een grijns van oor tot oor, trost op het staaltje vandalisme door haar gepresteerd. De lamp blijkt onherstelbaar beschadigd. Het is dat er nog een 75-watt-peertje inzit om met veel fantasie een lampenkap te herkennen in het zwaar gehavende lichtobject. 

Afblijven, afblijven, en nog eens afblijven! Als volleerd bondscoaches regeren wij dagelijks over haar speelveld. Meer dan honderd keer hebben we haar duidelijk gemaakt dat de lamp inclusief een ruime straal daar om heen, verboden terrein is voor haar kleine, grijpgrage handjes. Het eigenwijsje laat echter de vele waarschuwingen quasi tot zich doordringen, draait zich om en grijpt vervolgens opnieuw naar de lampenpoot. Ergens in het kleine hoofdje wil het maar niet worden opgeslagen. Misschien is haar harde schijfje een beetje kaduuk? Kwaad worden of represailles halen niets uit. Het gaat het ene oor in… En wellicht dàt niet eens. 

Het eerst jaar hebben we het als nieuwbakken ouders heerlijk rustig gehad. Het kruipen en klimmen zit immers pas sinds kort stevig gebakken in haar motorieke gewaarwording. (Onze investigator in de dop blijkt een laatbloeiertje. Dat heeft ze van pappa!) Geen afstandbediening is intussen meer veilig en alles wordt geweldig interessant wanneer je er mee door de lucht zwaait en vervolgens knetterhard confronteert met een houten tafel, Luxaflex of een flatscreen-teeveescherm. De oven staat meerdere malen per dag onverwachts op 200 graden, Sky-radio klinkt ’s morgens vroeg als bij toverslag oorverdovend uit de speakers en de inhoud van menige lade in keuken en woonkamer wisselt regelmatig, op wonderbaarlijke wijze, van inhoud. Sneller als Speedy Gonzales zoeft ze door het huis met een souplesse waar menig stervoetbalspeler jaloers op zou zijn. 

Aanstaande donderdag neem ik in ieder geval mijn maatregelen tijdens het laatste, in mijn woonkamer inmiddels als risicowedstrijd bestempeld, groepsduel. Doeltreffend fouilleer ik haar vooraf op drank (De Roosvicee blijft in de ijskast.) en gevaarlijke voorwerpen (Alle Fischer-Price-instrumenten worden tijdelijk opgeborgen.) en belandt ons kleine voetbalvandaaltje voor twee maal drie kwartier verplicht op de bank. 

Intussen heb ik de leverancier gebeld voor het bestellen van een nieuwe lampenkap. Met maar liefst 160 euro exclusief BTW loopt de aangerichte schade aardig in de papieren. Onder het motto “de vernieler betaalt” heb ik haar Nijntje-spaarpot opengebroken waardoor madammeke tijdelijk in de rode cijfers belandt. Ook zij moet kortstondig de broekriem (of beter gezegd: de plaksluiting van haar Pampers-Baby-Dry) aanhalen en merkt ze het voorgenomen desastreuze bezuinigingsbeleid van de liberale VVD, ondanks de nog stroeve formatieonderhandelingen, nu al in haar beursje. 

SCHAAMSTREEK

geschreven op 14 juni 2010 - 07:35 uur

Ik woon al meer dan honderd jaren samen met mijn vriendin. Tenminste zo voelt het wel. Ik ken haar alsof ik haar zelf heb gemaakt en dat gevoel is beslist wederzijds. We weten precies wat we aan elkaar hebben, waar we wel en niet goed in zijn en wat we elkaar wel of net niet laten doen. In onze relatie kent de werkverdeling de laatste jaren overigens een kleine scheefgroei, maar ik vecht me terug in de basis om weer wat evenwicht te krijgen. Ik ben daarom de beroerdste niet en als tegenprestatie offer ik mijn lunchpauze regelmatig op voor een kleine boodschap, speciaal voor mijn prinsesje. Een vergeten verjaardagscadeautje, een gereserveerd nieuw paar zomerslippers of een bakje zongedroogde tomaatjes voor bij het avondeten haal ik zodoende zonder veel tegensputteren. Ze kan haar bestelling zelfs per mail of mobiel aanvullen tot pakweg één uur in de middag. Sympathiek!

Dinsdag begon bij mijn engeltje een periode die bij ons mannen bekend staat als de dagen van horen, zien en zwijgen. Uit ervaring weet ik dat je als partner in deze tijdsspanne vooral niet al te moeilijk moet doen. Wegens tijdgebrek van mijn wederhelft, laat ik ook nu net zo makkelijk mijn middagbammetje staan voor een kleine doch noodzakelijke boodschap die, wanneer niet voorhanden, deze week geregeld zal zorgen voor een vervelend bloedbad en dweilen met de kraan open! Het zal je niet verbazen dat ik niet helemaal thuis ben in deze productcategorie, dus voer ik de oude verpakking mee; veilig in de binnenzak van mijn colbert. Het is dus gewoon een kwestie van vergelijken…, dacht ik nog!

’s Middags spoed ik me naar Albert (Heijn, welteverstaan). Met voldoende gêne zoek ik zo onopvallend mogelijk het rek met mutsartikelen waar ik vervolgens onverwachts wordt geconfronteerd met een enorm assortiment maandverband, nachtverband, miniverband, stringverband, inlegkruisjes, met vleugels, zonder vleugels, superdun, uitzonderlijk dik, met aloë vera en kamille, ultra-zacht bovenlaagje of ecologische tampons met perfecte pasvorm (Wie wil er überhaupt een niet passend model?). Ook signaleer ik al snel dat ik, ondanks dit enorme aanbod, de specificaties van de oude verpakking niet kan terugvinden tussen het Always-, OB-, Alldays-, Kotex-, Libresse- en huismerk. Ik vrees dat de verantwoordelijkheid voor het zoeken van een goed stelpend alternatief nu bij mij ligt. De bewakingscamera’s signaleren beslist mijn plots opkomende cognitieve dissonantie in het gangpad van de voorbipsverzorgende artikelen:
Pak ik maandverband?
Nee, lijkt me frisser de inleg per dag te verschonen.
Nachtverband?
En overdag dan?
Inlegkruisjes?
Toch maar niet. Wij zijn niet zo extreem Katholiek opgevoed.
Met vleugels?
Ook niet. Ze is helemaal geen zweverig type en staat met beide benen stevig op de grond.
Met aloë vera en kamille dan?
Toevalligerwijs houd ik wel van een vers geplukt veldboeketje.
Het huismerk laat ik maar voor wat het is en pak de ultra-dikke-grootverbruik-versie. Ik ga voor zekerheid!

“Ik schaam me niet! Waarom zou ik me moeten schamen? Nergens voor nodig. Dit is normaal, heel normaal. Dit ís toch ook gewoon heel normaal. Nou dan!”, prent ik mezelf op weg naar de kassa, net niet voldoende overtuigend, in mijn hoofd. Om niet alleen met het vrouwenspul bij de caissière aan te komen, pak ik in alle haast nog een fles tomatenketschup. Ik voer de boodschap zo onopvallend mogelijk mee naar buiten en terug op mijn werkplek open ik nog even de verpakking op het aangekochte meisjesartikel qua inhoud te inspecteren. (Alsof ik pretendeer ook maar enig verstand van zaken te hebben om het net aangekochte op juistheid te controleren.) Vervolgens stop ik het aangebroken pakje in mijn laptoptas om deze beslist alleen achter mijn eigen voordeur pas weer te voorschijn te halen.

Tijdens de tweede helft van mijn drukke werkdag, vergeet ik echter al snel de delicate inhoud van mijn computertas. Pas op het moment dat ik tijdens mijn terugreis nog even de laptop tevoorschijn haal voor een korte mailcheck, komt niet alleen de tomatenketchup tevoorschijn, maar vliegen ook de losse verbandjes uit het aangebroken doosje Always door het gangpad van de drukke treincoupé. Een aardig meisje tegen over mij helpt mee verzamelen.

Ik doe nóóit meer een boodschap!

ORANJE BOVEN

geschreven op 4 juni 2010 - 21:10 uur

Ik moest afgelopen donderdagavond even naar de Blokker voor iets waarmee je ijsklontjes kan maken. Een ijsklontjesmaakvriezerbakje of hoe noem je dat? Ik was de drempel van Nederlands grootste huishoudelijke artikelenzaak nog niet over of ik werd al verblind door een godsgruwelijk, uitgebreid assortiment fel-oranje wk-artikelen waardoor ik even dacht in het licht van het hiernamaals te stappen en nog door onduidelijke reden het tijdige voor het eeuwige te moeten wisselen. En dat alleen omdat ik de komende zonnige dagen klontjes ijs in mijn drankje wil!

Brulshirts, bierhoeden, bongostampers, boa’s, schminkstiften, supportersvlaggen, trommels, megafoons, boxershorts, fluitjes, zonnebrillen, kofferbakstaarten, supporthorens, opblaaspruiken, antenneballetjes, knuffelleeuwtjes, vuvuzela’s, samballonnen..…
Het is slechts een greep uit het oranjeassortiment dat momenteel op iedere straathoek te koop is. Pakweg enkele dagen voor het begin van het populairste sportevenement ter wereld zorgt Koning Voetbal weer voor een optimistische, Hollandse koorts waarbij zelfs de zwaarste dosis Paracetamol niets kan uitrichten. We worden al weken opgehitst en overstelpt met commerciële voetbalprullaria onder aanvoering van de bekende supermarkten.

Albert Heijn is na het Wuppie- en Welpiesucces al lang niet meer uniek. Dit jaar worden de Beesies gegarandeerd een zeer gewild verzamelobject, maar zijn inmiddels meer van hetzelfde. Zo heb je de Oranjebungels van Super de Boer, de Voetbalgogo’s van C1000 of de WK-handjes van Dirk, Bas en Digros. Zelf doe ik wekelijks mijn levensmiddeleninkoop bij grootgrutter Plus waar me bij de kassa al drie weken lang WK-juichbandjes om de arm worden gehangen. Bij elke vijftien euro aan boodschappen ontvang je zo’n plastic China-made-frutseltje in de kleuren van één van de deelnemende voetballanden. Mij groeien de polsbandjes inmiddels tot vlak onder de oksel waardoor de bloeddruk in mijn rechter arm tot exceptionele waarden wordt opgedreven en mijn hand afsterfverschijnselen begint te vertonen. Vooral het kleine grut wordt via indoctrinerende commercials op hun voetbalhartje gedrukt dat het wel zo belangrijk is alle tweeëndertig bandjes te sparen. Natuurlijk heeft een marketingpik van Plus bedacht een bandjesschaarste te creëren door een aantal missende landen uit de collectie pas in de laatste actieweek te distribueren. Bij binnenkomst word ik daarom al overvallen door de plaatselijke juichbandjesmaffia met het verzoek zodadelijk mijn quasi-gratis polsversiering in te leveren of op z’n minst te ruilen om zo hun verzameling als eerste te complementeren.

En wat de denken van de A-merk-merchandise in de vorm van de Heineken-pletterpet, het Honig-wk–shirt, het TUC-kratkussen, de Haust-oplaasdoel, de TNT-Toeoeoeter, de Praxis-thuistribune, het Jupiler-Jup-Holland-Jup-shirt of de Dutch Dress van Bavaria. De Maag Lever Darm Stichting komt zelfs met oranje wc-papier bij een minimale donatie. De bijbehorende campagne ‘Kijk achterom! Check bij elke veeg de vorm en kleur!’, lijkt in ieder geval geslaagd nu iedereen hierdoor met een oranje hol rondloopt. En dan heb ik het nog niet over de straten versierd met oranje vlaggetjes of de met plastic afdekzeil ingepakte premie-A-rijtjeshuizen in de als Vogelaar-wijk bestempelde volksbuurten. (Zo in plastic verpakt overigens al een aanzienlijke vooruitgang!) Daar vloeit op wedstrijddagen vanaf ’s morgensvroeg de alcohol al bovenmatig uit de beertenders, staat een nog lang niet afbetaalde flatscreen onder een gammele partytent midden op de met lint afgezette straat en ligt het houtskool al te gloeien in de niet als brandveilig gecertificeerde oranje wk-barbecue, gratis verkregen met kluspunten van de Gamma. Kortom, een oranjehysterie waar menig Koninginnedagorganisatie van zou watertanden; en dat allemaal mogelijk gemaakt met het exclusieve Blokker-Oranje-Straatpakket.

Natuurlijk is de in oranje uitgedoste twaalfde man onmisbaar voor ons nationale elftal. Natuurlijk wordt er de komende weken in de rest van de wereld met jaloerse blikken gekeken naar de dolenthousiaste oranjesupporters bedekt met de meest idiote tribune-instrumenten. Maar van deze oranje voetbalhausse raak ik zo langzamerhand in een tamelijke staat van ontbinding. Ruim twintig jaar geleden had ik alleen het Panini Europa Cup stickerboek. Dat voldeed prima om in voetbalextase te geraken; en dan werden we ook nog kampioen! Laten we de groeiende oranje-euforie een beetje temperen tot dat de verwachtingen eindelijk weer eens worden waargemaakt; anders is straks de collectieve teleurstelling weer enorm, alle absurditeit abrupt voorbij en kunnen we eindelijk verder met een heerlijk rustige zomer.

verder in blogarchief »

• 
  
  
  
  
  
  
  
  

  ga verder naar
  home
  waarom deze weblog?
  volg boosopdelucht.nl
  reageren
  dossier
  de schrijver
  v.g.a.
  bloggerlinks
  nieuwsbrief
  doneren?
  RSS-blogs
  RSS-reacties
  RSS-twitter
  twitter
  inlog

  
  
• 
  
  ©2010 boosopdelucht.nl
  
  Het is belangrijk te onthouden dat de inhoud van deze weblog is bedoeld als gedachte-experiment, grap, extreem voorbeeld van een bepaald iets of resultaat van een extreme geestelijke toestand, tot de uitersten van tijdelijke of permanente krankzinnigheid en psychose.
  
  Blogs op deze weblog mogen worden overgenomen zonder voorafgaande toestemming maar met vermelding van herkomst. Wil je meer? Neem dan contact op met de schrijver.