HARDLEERS
19 december 2011 - 14:32 uurHardleers. De Dikke Van Dale geeft een onweerlegbare definitie van het woord: traag van begrip, moeilijk iets aanlerend of aflerend, eigenwijs, koppig, moeilijk begrijpend en/of onverstandig. Dat het woord vervolgens ook nog vrouwelijk is, laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. Ik moest hieraan denken toen mijn vriendin mij enkele weken geleden een positieve zwangerschapstest onder de neus duwde. Mijn vriendin is sinds een aantal weken dus weer in blijde verwachting; of (voor de terminale Viva-lezers onder ons): WIJ zijn weer in blijde verwachting. Al is mijn aandeel in het hele project, al zeg ik het zelf, marginaal. Naargelang de tijd verstrijkt, schieten mij echter met de regelmaat van de klok verschillende ‘bergen’ en ‘dalen’ uit de afgelopen drie jaar opvoeding van onze eerste dreumes schielijk door het hoofd. Onbewust voeren de ‘dalen’ de laatste tijd de boventoon.
Ons dochtertje zit momenteel in de, voor jonge ouders welbekende, nee-fase. Eten is nee; schone luier is nee; opruimen is nee, schoenen aandoen is nee, mondje afvegen is nee, bad in is nee; bad uit is nee. Zelfs het maken van een tekening of het geven van een kus is nee. Van al deze negativiteit wordt ik gadverdamme moedeloos en verlies ik regelmatig mijn geduld. Ik kan haar rond bedtijd steeds vaker achter het spreekwoordelijke behang plakken terwijl het bloed al lang geleden onder mijn nagels is vandaan gehaald. Onze vooravond is dan ook gevuld met rituelen waar de Rooms-katholieke kerk een puntje aan kan zuigen. Hebben we, na bijna drie jaar, eindelijk een uitbalanceert avondritme in de kleine hersentjes geramd; blijkt sinds twee weken alles tevergeefs. Waarom?
Onze dochter heeft namelijk sinds kort haar uit spijlen bestaande babybedje verruild voor een volwaardig grote-mensen-bed. Wanneer ze onder haar dekbedje ligt te ronken moet je haar bijkans met GPS zoeken. Leek zij in eerste instantie erg enthousiast over haar nieuwe nestje? Toch heeft ze gekozen voor haar eigen manier van inwijding en drijft ze papa driewerf tot wanhoop.
Rond half zeven valt bij ons thuis de eerste keer het zesletterwoord ‘slapen’. Haar olijke humeur draait gelijk om als een blad aan een boom. In onze eerste voorzichtige stapjes richting bovenverdieping voert het codewoord ‘zelf doen’ de boventoon. ‘Zelf doen’ staat in dit geval synoniem voor tien minuten laten aankloten en wanneer puntje bij paaltje komt toch de regie overnemen om de voortgang te bespoedigen en de verloren tijd terug te winnen. Ik wil best investeren in een stukje zelfontplooiing, maar dan wel op een tijdstip dat het mij uitkomt. Kleertjes uit, nieuwe luier, pyjama aan, slaapzak aan, gezichtje wassen… Het gaat potverdomme allemaal tergend langzaam met veel duw- en trekwerk. Drie kwartier zijn inmiddels verstreken.
Aan tandenpoetsen heeft onze kleine relschopper vervolgens ook een broertje dood. Wij smeken haar bijkans tot overgave, maar met de borstel en pasta in de aanslag houdt ze haar kaken stijf op elkaar. De houdgreep waarbij moeder poetst en vader benen en armen vasthoud brengt nog enig resultaat. De pasta zit overal, behalve op haar tandjes en gestresst draag ik haar hoopvol richting bed. Konijn, Bumba, Bumbalu, muis, Ieniemienie, leeuw, Elmo olifant, Anna, Minnie Mouse, kleine leeuw, vlinder, papa Palermo, aap één, twee en drie; ze worden allemaal op persoonlijke titel naar haar bedstee gedirigeerd en zorgvuldig gepositioneerd. Het is onderwijl een drukte van jewelste aan haar hoofdeinde. Zo veel mogelijk tijd rekken is voor haar nog de enige optie. Bij het voorlezen jakker ik zo snel mogelijk door het Nijntje-verhaal door ongemerkt enkele pagina’s over te slaan. De pientere dame voelt echter mijn gejaagdheid en heeft bij elk plaatje haar eigen uitgebreide aanvulling op de korte Dick Bruna-teksten.
Nachtlampje aan, paddestoellampje aan, trappoortje open, speeldoosje aan, slaapkamerdeur open, licht op de gang aan… Check, check double check. Samen voeren we een zorgvuldige inspectie uit in de hoop dat ook voor papa de avond eindelijk kan beginnen. Vanaf het tijdstip van omkleden, zijn we inmiddels anderhalf uur verder wanneer ze ten langen leste in bed ligt. Voor de komende vijf minuten wel te verstaan… Ze heeft namelijk al snel ontdekt dat ze er nu, in tegenstelling tot haar oude bedje, eigenmachtig uit kan. Ik ben amper beneden wanneer ons eigenwijsje het slapen al voor gezien houdt. Rücksichtslos stapt ze uit bed en banjert als Speedy Gonzales over de bovenverdieping. Slapen zit blijkbaar nog even niet in haar tijdschema en ze is in geen velden of wegen op haar kamertje te bekennen. Stellig leg ik haar weer onder de wol, maar met groot theatraal vertoon herhaalt deze actie zich diverse malen. Haar bed blijft dan ook het grootste gedeelte van de avond onbemand wanneer ze nog enkele keren op haar billen van de trap komt met een aantal onbenullige smoezen: ik heb dorst, ik wil een tosti, de verwarming tikt of het is te druk in bed. De moeheid maakt zich eindelijk meester van het kleine lichaampje en rond kwart over negen geeft ze zich over aan Klaas Vaak. Eindelijk. Mij kost het echter tien jaar van mijn leven.
Hardleers is ze, onze kleine terroriste; en dat heeft ze naar alle waarschijnlijkheid van haar vader. Hij is immers ook traag van begrip en eigenwijs wanneer hij met naïeve moed begint aan een tweede baby. Godallemachtig, wat staat me straks te wachten? Maar je krijgt er ook heel veel voor terug. En dan mag je niet klagen. Nee, dat mag dan niet.
| print
| bloglink | e-mail
| blog delencategorie: in en om het huis | terug naar boven
PLOPSA-PLEURIS
1 september 2011 - 09:12 uurHerhalen, herhalen en nog eens herhalen. Dat is schijnbaar wat we opvoedkundig moeten doen om onze kinderen iets bij te brengen. Nicht versagen, maar domweg volhouden! Zo heb ik samen met mijn kleine meid inmiddels alle afleveringen van de gehele serie Kabouter Plop DVD’s meer dan dertig keer gezien en nog steeds krijgt zij er geen genoeg van. Ik lipdub inmiddels moeiteloos alle afleveringen inclusief beginliedje en introductieverhaaltjes. RTL kan zich de kosten voor de ‘Op zoek naar…’-variant besparen. De Plop-The-Musical-audities zou ik namelijk zeker en vast glansrijk doorlopen. Gezien dit enthousiasme leek ons daarom een dagje Plopsa Indoor, helemaal speciaal voor onze jongedame, een leuke geste. Zo kan ze de echte Kabouter Plop, Kwebbel, Piet Piraat en Bumba eindelijk eens recht in de poppenogen kijken. Het bekende “maar je krijgt er zoveel voor terug” is bij de meeste ouders inmiddels gemeengoed en de enige rechtvaardiging voor deze slopende dagbesteding.
Zeventien en een halve euro per persoon kost de populaire kinderkermis uit de Belgische Studio 100-koker! Zeventien en een halve euro! Alsof je een emmer leeggooit. Kinderen onder de 85 centimeter hebben gelukkig gratis entree. Mijn dochtertje blijkt bij de intimiderende meetlat naast de kassa exact deze lengte te hebben. Als ik dat had geweten had ik haar, ondanks de net overtrekkende regenbui, op de parkeerplaats al van haar sandaaltje ontdaan en haar op blote voetjes laten binnenkomen.
In de verte overschreeuwt een oorverdovend kindergekrijs de vrolijke K3-hits afkomstig van de carrousel. “We kunnen nog terug”, fluister ik mijn wederhelft vluchtig toe terwijl onze kleine Plop-freak gelijk wordt geconfronteerd met de echte Kwebbel. Was zij vanmorgen nog enorm enthousiast over de aanstaande kennismaking; nu schreeuwt ze als een mager speenvarken op zijn laatste reis naar het vleesverwerkingsbedrijf bij het zien van de enorme vrouwtjesdwerg. Na herhaaldelijk mislukte pogingen zit een vrolijke foto samen met de mega-lilliputter er daarom jammer genoeg niet in. Gelukkig maar. De commerciële prenten worden aan het eind van de dag namelijk voor niet minder dan acht euro verkocht. (Ik poog nog onze mislukte foto gratis mee te krijgen daar deze immers toch al is afgedrukt en naar afloop om privacyredenen moet worden vernietigd.)
Halverwege de middag is ons kleine nageslacht plots even zoek. Ze blijkt zelfstandig te zijn ingegaan op een uitnodiging van de juffrouw van de schmink en zit aandachtig stil wanneer een vlinder op haar snufferd wordt geschilderd. Of ik na gereedmelding wel even zes euro wil betalen!
En dan…, in de verte…, ver boven alle andere attracties uit… staat de ultieme speelsensatie. Het is blauw, rood, geel en groen, behoeft enorme lenigheid en hangt van plakkerige babyzever, vadsige neusbagger en andere ondefinieerbare kinderprut aan elkaar. Als ergens de EHEC-bacterie ten volste kan gedijen, dan is het in deze mega-klimboom. Mijn dochtertje rent er desalniettemin met enorme enthousiasme naar toe. En aangezien mevrouw nooit iets alleen durft, is pappa gedoemd haar te begeleiden door deze horrorattractie-voor-volwassenen. Bij de ingang word ik allereerst getrakteerd op een rijtje meurende kindersandaaltjes, mini-Birkenstockjes en kleine Crocjes. Ploperdeplop, wat kunnen die kleine kleuterpootjes stinken. Als een onvolgroeid slangenmeisje uit een slechte Cirque-du-Soleil-act, wurm ik me vervolgens door plastic buizen, balanceer ik over touwbruggen en penetreer ik door kleine spleten omhoog. Onderweg porren van links, rechts, onder en boven de smerige kindervoetjes en -handjes in mijn lichaam. De meeste klauwtjes zijn inmiddels zwarter dan de donkerste negers in een nog niet ontdekt junglegebied in Afrika. Alleen zandstralen of een chemische reiniging kan hier nog soelaas bieden. De stikkende sokjes kunnen na sluitingstijd subiet als klein chemisch afval in de vuilverbrander.
Ergens op de route blijf ik met mijn bril steken in de twee verticaal draaiende rollades waar eigenlijk enkel een dun, Biafra-achtig kinderlijfje doorheen kan. Ik moet echter verder; er is immers geen weg terug. Helemaal boven aangekomen kijkt een moeder me lachend aan wanneer ik het zweet van mijn voorhoofd veeg en me realiseer dat ik vandaag – God mag weten hoe – ook nog naar beneden moet. Het laatste stukje van onze reis naar beneden gaat via een smalle glijbaan en eindigt in de bekende ballenbak. Samen gaan we even kopje onder tussen de plastic kogels om vervolgens, als een feniks herrijzende uit zijn eigen as, weer boven te komen. Ik weet niet hoe snel ik uit het bad moet komen dat immers meer besmettingsgevaar bezit dan reactor twee van de Japanse Fukushima-kerncentrale. We hebben het gered! Wat een
geweld(ad)ig spektakel!
Aan het einde van deze enerverende dag lopen we, met op ons lichaam een cocktail van multiresistente bacteriën, richting auto. Thuis aangekomen blijkt een desinfecterende douche geen overbodige luxe. De volgende morgen kom ik mijn bed niet meer uit door de polpsa-pleuris-pijn in mijn rug. Maar ach, je krijgt er zoveel voor terug…
| print
| bloglink | e-mail
| blog delencategorie: in en om het huis | terug naar boven
PRECAIR BLOOTMOMENT
31 juli 2011 - 19:38 uurEen langdurige verstoring van mijn dierbare nacht- en ochtendrust was vooraf mijn grootse nachtmerrie. Terugkijkend op ruim twee en een half jaar vaderschap is me dat alleszins meegevallen. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden, maar ik ben zowaar op de vroege zondagmorgen samen met mijn kleine meid te vinden in het plaatselijke subtropisch zwemparadijs. Een gezellig uitje tussen vader en dochter; zonder regerende mamma. Vaders zijn door de bank genomen echter niet zo handig in dit soort intensieve ondernemingen. Dit genre activiteiten staat gewoonweg niet in onze vader-CAO. Het is ons dus niet kwalijk te nemen. Zeker niet zo vroeg in de morgen. Om er toch voor te zorgen dat alles op rolletjes loopt, vind de organisatie meestal al op zaterdagavond plaats. Ik ga immers niet over een nacht ijs en denk, na een aantal keren proefdraaien, de meest efficiënte manier van voorbereiding en uitvoering te hebben gevonden. Tenminste, dat dacht ik…
Na het wachten bij de kassa begint allereerst de worsteling met de driekwartdeurtjes van het omkleedhokje. Het ingenieuze methodiek waarbij het linker en het rechter deurtje pas op slot zijn wanneer het bankje omlaag is geklapt wordt door mijn kleine gezelschap voortdurend gesaboteerd. Ik ben dan ook even zoet met het linker deurtje dicht, bankje omlaag, rechter deurtje nog open, bankje weer omhoog, rechter deurtje dicht, bankje weer omlaag, linker deurtje inmiddels weer open, bankje weer omhoog, linker én rechter deurtje dicht en bankje omlaag. Op de ingesloten vierkante meter die we vervolgens tot onze beschikking hebben maak ik mijn dochter klaar voor wat spetterplezier. Terwijl ik nog snel de noodzakelijke zwembandjes opblaas, trek ik de eerste volle pluk haar – waarschijnlijk afkomstig van een eerdere bezoeker – tussen mijn tenen uit. Mijn dochtertje kijkt me nog even bezorgd aan wanneer daardoor het net genuttigde zondagmorgenontbijt met een peristaltische beweging zijn weg naar buiten probeert te vinden. Na het gestoei met de veel te grote kledingbundel in het veel te krap, muf ruikend kledingkastje, realiseer ik me dat ik de eerste test glansrijk heb doorstaan. Hoopvol lopen we hand in hand de chloorgeur achterna, richting water.
Nu stelt het zwemavontuur van onze jongedame nog niet zo heel veel voor. Mevrouw is enkel druk met het op en neer lopen op de trappen van het kinderbadje. Op een gracieuze wijze schrijdt ze van boven naar beneden en dezelfde route weer terug. En dat ongeveer vijftig keer achterelkaar. Het water komt het eerste half uur dan ook niet verder dan haar naveltje. Ondanks de vakantietijd wordt het inmiddels wel opvallend druk in het zwembad. Ik tref de moeders van Lotte, Thijmen, Finn, Sanne, Mees en Roos; bekenden van de kinderopvang. Met een kijk-ik-doe-dit-toch-maar-even-met-mijn-dochter-terwijl-jouw-vent-thuis-zit-attitude, groet ik de jonge mama’s hartelijk. Na twee uurtjes vindt mijn dochter (lees: haar vader) het echter genoeg geweest. Pappa maakt zich klaar voor de grootste uitdaging…
Ik heb het afgelopen jaar verschillende tactieken uitgeprobeerd om er achter te komen welke de meest efficiënte volgorde is om zonder veel gezeur en ergernis het afdroogritueel te bespoedigen. Met een mini-krentenbol, een Kabouter-Plopkoek, een doosje rozijntjes en (als laatste redmiddel) een speentje in de aanslag, denk ik de juiste instrumenten bij de hand te hebben op de operatie succesvol te doen slagen. Nog kletsnat van het douchen ben ik pas bij het losscheuren van haar zwemluier wanneer mevrouw begint te jengelen. De snel gevonden krentenbol valt al na één kleine hap in de pluk haar die nog steeds voor het oprapen blijkt te liggen. De portie rozijntjes ligt verspreid in de plas water die zich inmiddels onder ons heeft gevormd. Verder geeft ze huilend aan dat ze eigenlijk liever chips wil en plotseling moet poepen! Ik prakkiseer haastig over een doeltreffende strategiewijziging en denk wederom de juiste solutie te hebben gevonden: Ik droog mezelf eerst af en spreid vervolgens de grote badhanddoek op de grond. Haar Plopkoek en speen kan ze nu in ieder geval zonder hygiënerisico uit haar klauwen laten vallen. Zelf inmiddels afgedroogd, zoek ik naar mijn schone boxershort die natuurlijk goed verborgen onder in de volgepropte zwemtas zit. Dan maar vast beginnen met het afdroogkarwei dat ongeduldig naast me staat te trappelen.
Het is inmiddels topdrukte buiten ons hokje en plots ontdekt mijn nageslacht dat ze, zonder veel moeite, nieuwsgierig onder het deurtje door kan kruipen terwijl pappa nog in z’n blote togus staat. Kijkend naar de pakweg vijftig centimeter hoogte waarop de deurtjes boven de grond beginnen en denkend aan de meer dan vijftien minuten die ik binnen deze marge op mijn hurken heb zitten zwoegen, breekt mij het zweet onverhoeds aan alle kanten uit. Ik realiseer mij dat, terwijl ik druk was met onze kleine diva, alle bekende en minder bekende zwembadgasten ruim de tijd hebben gehad om zich te vergapen aan mijn holwerk en hetgeen nog meer in het zicht heeft gehangen. Mijn maag draait zich meerdere malen om. Het afdrogen blijkt weinig zin te hebben gehad wanneer inmiddels uit al mijn poriën het water gutst. Misselijk van de gedachte stap ik het hokje natter uit dan dat ik er in ben gekomen. Ik wil niet weten welke show ik hier onbewust ten uitvoer heb gebracht. Die was voor velen de entreeprijs van vier en een halve euro ongetwijfeld meer dan waard. Menig slechte b-acteur zou voor de rol bedanken. Pappa is welzeker bij velen het hoofd gespreksonderwerp tijdens het zondagavondmaal.
Ondertussen commandeer ik mijn kleine meid niets te vragen, niet om te kijken en vooral heel snel door te lopen richting uitgang. Het föhnen slaan we deze keer over en met natte haren langs de wachtrij voor de kassa, rennen we richting auto. De eerste twee jaar laat pappa zijn gezicht (lees: achterwerk) hier niet meer zien. En wat de kinderopvang betreft: mamma moet de komende maanden brengen en ophalen. Pappa heeft niet meer zoveel behoefte aan een spontane babbel met de moeders van Lotte, Thijmen, Finn, Sanne, Mees en Roos.
| print
| bloglink | e-mail
| blog delencategorie: in en om het huis | terug naar boven
verder in blogarchief »
